Yazar:

Daha önce çok da meşakkatli olmayan, basit bir dosyada 7-8 yıl karar beklememi, dosyaların uzamasını ve sair konuları anlattım, biliyorsunuz. Buna mukabil jet savcıyı da anlattım, “haydi bir an önce karar verilsin”ci savcıları.

Şimdi konum istinaf, yani bölge adliye mahkemesi. Biz BAM diyoruz kısaca, daha sempatik oluyor zaten. “Dosyamız BAM’da”, “BAM, ilk derece mahkemesi kararını bozdu”, “BAM duruşma açtı”. Her gün BAM yerine “bölge adliye mahkemesi” desem, zannediyorum her gün 10 dakikam, her ay 5 saatim ziyan olur. O nedenle BAM demek iyidir, Allah başımızdan BAM’ı ve BAM diyenleri eksik etmesin.

Bir BAM dosyamda, dosya açılış tarihinden tam on gün sonra, yirmi beş sanıklı, on iki eylemli, yirmi klasörden müteşekkil bir örgüt dosyasında karar verildi. Yani bir kanun yolu mercii olarak düzenlenen istinaf mahkemesi, yani BAM, kendisine gelen dosyayı on günde karara bağladı. Hani yargılamalar uzun sürüyordu, hani dosyalar sürüncemede kalıyordu? Al sana yargı reformları, paketleri, makul sürede yargılanma hakları, al sana BAM diye karar.

Yaptığım hesaba göre BAM, gün başına iki klasörü incelemiş. Bir klasör 500 (beş yüz) sayfadan müteşekkil olsa, iki klasör 1000 (bin) sayfa. Yani günde 1000 sayfa okuyor heyet.

Tabii şu da var, heyeti oluşturan hâkimlerimiz dosyayı ayrı ayrı da inceliyor olabilir. “Sen şu klasörlere bak, ben bu klasörlere bakayım” şeklinde görev dağılımı olsa, bu heyetin bir araya gelip değerlendirme yapması, dosyayı müzakere etmesi de lazım. Bu, “sen yönlendir ben ateş edeyim” şeklinde tarif edebileceğimiz bir bilgisayar oyunu değil; sonuçta sanığın hürriyetine etki edecek bir karar vereceksin.

Bizim dosyayı incelerken de heyet, kendisini hayattan soyutlamış değildir herhalde, fotosentezle de beslenmiyorlardır tahminim. Ne bileyim; arada yemek filan yiyorlardır, bir yandan başka dosyaların duruşmalarını da açıyorlardır, bizim dosyamız oraya geldiğinde muhtemelen başka dosyalar da inceleme aşamasındadır. O sırada heyeti oluşturan hâkimler, “biz de tavla turnuvası yapmaktan sıkılmıştık, ne iyi oldu da geldi şu dosya” demiyordur.

Belki şu olabilir; “yemin ettik, biz bu kararı temmuz ayına kalmadan vereceğiz” şeklinde iddiaya girmiş olabilir heyet. Bu ihtimalidiğerlerinden daha yüksek görerek, hafta sonu ödevlerini cuma akşamından bitirip hafta sonunu rahat geçirmek isteyen ilkokul öğrencisi edasıyla, adli tatil öncesi kalın örgüt dosyasını on günde bitiren ve tatili kafası rahat geçiren heyete alkış ve takdirlerimi sunuyorum.

Kararın niteliği nasıldı derseniz; heyetin dosyanın yirmi klasörünü de okuduğu, kararın her hâlinden ve zerresinden belliydi tabii ki. Bu karar için sıkı tartışmalar yaşanmış, fırtınalar kopmuş; belki de can ciğer kuzu sarması insanlar küsmüş, evler aileler dağılmış, ocaklar sönmüş, mevsim değişmiş, Akdeniz olmuş.

Kararların hepsi başvurumuzun ve diğer müdafilerin istinaf başvurularının esastan reddi yönünde ve gerekçe de aşağı yukarı “yerel mahkemenin kararında usule ve esasa ilişkin herhangi bir hukuka aykırılığın bulunmadığı” şeklinde. İlk derece mahkemesince verilen cezaların hepsi beş yıl ve altında kaldığı için de, cezaların hepsi kesinleşmiş vaziyette. Yani BAM, “biz ilk derece mahkemesinin kararını hukuka uygun bulduk, bir de Yargıtay baksın” kararını da vermemiş, “mahkeme iyi karar vermiş işte, sanık yatarsa yatsın” diyerek kararında “olası kastla” hareket etmiş. Uygulamada “hüküm özlülük” olarak tabir edilen hukuki durumla “hükümlülük” arasında bir hafta sonu geçmiş sadece. Neyse, yapacak bir şey yok. Boynumuz bam teline karşı kıldan ince. Öyle bir boynumuz var.

Mevzubahis BAM hâkimlerimize iyi adli tatiller dilerim, bol bol dinlensinler, gezsinler, yüzsünler, boy versinler, hatta dipten kum filan çıkarsınlar müvekkilim için. Hak ettiler.

Yeni adli yılda görüşmek üzere…

Hâkimler ve Savcılar Kurulu’nun “Tam Kapanma Tedbirleri” konulu 27.04.2021 tarihli, 13 maddeden ibaret kararının 1. maddesinde; “Tutuklu (duruşma açılıp açılmaması hâkim veya mahkeme heyetinin takdirinde olmak üzere) ve acil işler, dava zamanaşımı yakın olan soruşturma ve kovuşturma dosyaları, yürütmenin durdurulması istemleri ile ivedi sayılacak diğer iş ve işlemler haricindeki ilk derece adli ve idari yargı mercileri ile bölge adliye ve bölge idare mahkemelerinin, yargı yerlerinde icra edeceği duruşma, müzakere ve keşiflerin 29 Nisan 2021 Perşembe günü saat 19.00’dan, 17 Mayıs 2021 Pazartesi günü saat 05.00’e kadar ertelenmesi” yönünde karar verildiği görülüyor.

Hiç beklemiyordunuz değil mi pat diye ciddi bir konuya, maddelere vs. yer vereceğimi. Verdim işte, Hüsnü Niyetli’yiz ama, arada kanuna da, kitaba da, karara da yer veririz.

Yukarıdaki kararda bana göre bir sorun yok, madem tam kapanıyoruz, acil iş değilse adliyelere de gitmemek lazım; destekliyorum. Ben de tam kapanma sürecinde bir kez adliyeye gittim, tutuklu bir işin duruşmasına katıldım. Tutuklu çünkü adam. “Duruşma yapmayacağız” denmez adama.

Bir yandan da meslektaşlarımızla konuşuyoruz tabii. “Sen ne yapıyorsun, çalışıyor musun, acil işin var mı, ne kadar acil” şeklinde sorular yöneltiyoruz birbirimize. Dönüşümlü çalışanlar, dönüşümsüz çalışanlar, sırf evden çalışanlar, sırf ofise gelenler; her ofis kendi kuralını koymuş anlayacağınız.

Bir meslektaşa hukuki bir şey danışmak üzere kendisini aradım. Hemen açtı, “ben şu anda adliyedeyim, seni sonra ararım ağabey” dedi. “Tabii ki” dedim Aciliyettin meslektaşıma. Daha sonra beni aradı tabii, “Hüsnü Ağabey kusura bakma, duruşmadaydım” mahcubiyetini sundu. Ben de öncelikle, kendisinin tam kapanmaya denk gelen acil işi olduğu için üzüntülerimi bildirdim, işin ne kadar acil olduğunu müstehzi bir ifadeyle sordum. “Acil de değildi de, neyse” dedi. Farkındaysanız danışacağım konuya hâlâ gelemedik. “Acil de değildi de” demese, mesela “hiç sorma” dese ben kendisine “nasıl yani” demeyecektim. Bir önceki cümlede “spoiler” verdiğim üzere “nasıl yani” diye sordum meslektaşa. Girdiği duruşmanın, cumhurbaşkanına hakaret davasının duruşması olduğunu söyledi. “Ee hani tutuklanmıyordu artık insanlar, reformlar vs. açıklanmıştı, sağ olsun babacan cumhurbaşkanımız da affediyordu insanları” diye sordum, “tutuklu değil zaten bizimki, demişler ki, tam kapanmada cumhurbaşkanına hakaret davalarını görün” şeklinde yanıtladı beni. Yani cumhurbaşkanına hakaret davaları acil işlerden sayılmış bu vesileyle o mahkeme tarafından. Tabii o mahkeme dememiş bunu, onlara denmiş. Diyeni soramadım, o da söylemedi. Denmiş yani.

Aşağı yukarı tüm meslektaşlarımda olduğunu tahmin ettiğim gibi, bende de en az 4-5 adet ve sırf hukukçulardan oluşan Whatsapp grubu mevcut. Tabii bunların hepsini anlık takip edebilmek mümkün değil. Ayrıca konuşmalar arasına serpiştirilen fotoğraf ve video paylaşımlarını da bulunduğum ortamlardan kaynaklı olarak hemen açıp izleyemiyorum. Açıkçası birçoğunu merak da etmiyorum.

Bazen avukatlardan gelen paylaşımları müteakip grubun diğer üyeleri fotoğrafa veya videoya ciddi şekilde tepkiler veriyor; “böyle bir şey olabilir mi”ler, “sözün bittiği yerdeyiz”ler, “kimse bana hukuk devletinden bahsetmesin”ler havada uçuşuyor. Esasında bu yorumlara muhatap olan fotoğraf ve videolara özellikle bakmıyorum, zira “böyle bir şey” olabileceğini ve olabildiğini, sözün bittiği yeri geçeli çok olduğunu, hukuk devletinden bahsetmemenin o fotoğraf ve videodan başlamadığını gayet iyi biliyorum. Yani “Hüsnü Bey, Allah aşkına böyle bir şey olabilir mi?” sorusuna “olamaz mı?” diye soru ile cevap veriyorum.

Ancak bir Whatsapp grubunda görmemle birlikte, tıklamadığım için soluk gözüken, ancak daha sonra Twitter’da rastladığım ve solukluğu ile mukayese ettiğimde aynısı olduğunu tahmin ettiğim bir celse zaptı ile ilgili “böyle bir şey olabilir mi”ler Twitter merciinde de havalarda uçuştuğundan, tıklayayım şu fotoğrafa dedim, artık merak etmiştim.

Son sayfası görülen ve taraf bilgileri silinen bir celse zaptında, bir asliye hukuk hâkiminin davalıyı, kendisine hakaret ettiği için tutukladığını gördüm. Hatta paylaşıma yapılan yorumlara göre, davalı bir de avukatmış. Hemen meslektaşlarımız tepkilerini sosyal medyada ortaya koydular: “Olur muymuş öyle bir şey?” Hemen cevap vereyim, “olur”.

HMK m.151/3’e göre; “Mahkemenin düzenini bozan eylem veya mahkeme huzurunda söylenen uygun olmayan söz veya davranış, ayrıca bir suç oluşturuyor ise bu durum bir tutanak ile Cumhuriyet başsavcılığına gönderilir ve gerekiyorsa, avukatlar hariç, fiili işleyenin tutuklanmasına da karar verilir”.

Şimdi hemen, “davalı avukatmış, nasıl tutuklayabilir” diye düşünmeyin. Her ne kadar HMK m.151 üç fıkradan oluşsa da, duruşma zaptına göre hâkim bu kararını HMK m.151/4’ten vermiş. Herhâlde hâkimimizin kanununda HMK m.151’i anlatan sayfa 3. fıkrada bitiyordu ve hâkimimiz, “mutlaka bir sonraki fıkrada avukatların da tutuklanabileceği bir hâl vardır” diye düşündü ve sayfayı çevirmeyi o an için yorucu buldu.

Bir başka ihtimalle, HMK m.151/3’te yer alan “gerekiyorsa” ibaresi hâkimimiz için yeterliydi ve artık şahsın tutuklanması gerekiyorsa gerisi teferruattı; “3” yerine “4” yazılması da kâtip hatasıydı (hangimiz bu hatayı yapmıyoruz ki). Bu ihtimal daha mantıklı, başka bir ihtimal de aklıma gelmedi.

Duruşma zaptına rastlarsanız eğer, ilginçlik sadece HMK m.151/4’ten ibaret değil. Zabıttan, hâkimin davalı lehine karar verdiği de anlaşılıyor. Ancak davalı bu karardan sonra (veya önce) “istifa edin”, “kafana göre yazıyorsun”, “sizi hâkim yapanlara beddua ediyorum” demiş ve hâkimi kızdırmış ki, bu sözler suç oluşturmasa bile hâkimimiz, “madem bana HMK tutuklama yetkisi tanımış, evrakı Başsavcılığa göndermeme de gerek yok, avukat da esasen asil olarak bulunuyor, tutukluyorum arkadaş” diye düşünerek, herhangi bir suç işlemeyen bedduacı davalının tutuklanmasına karar vermiş.

Yine de ihtiyatlı davranarak meslektaşlarıma, “böyle bir şey olabilir mi” diye değil ama, “gerçekten böyle bir şey olmuş mu” diye sordum. Olduğunu söylediler. Hatta Asliye Hukuk Hâkiminin bu tutuklama kararı üzerine, Baro yöneticileri müdahale etmiş ve karar geri alınmış. Ancak sonuçta Asliye Hukuk Hâkimi, HMK m.151/3’ten “gerekiyorsa” kaynaklanan yetkisini bu şekilde kullanmış gözüküyor. Zaten bizim insanımıza herhangi bir konuda yetki ver, ucunu da “gerekiyorsa” diye aç, kesin gerekiyordur onun için. Yani bir şeyin sırf gerekmesi yeterli; duruşma sırasında suç işlenip işlenmediğinin ve istisnai durumların önemi yok.

Son dönem yaşananlar da, “kanuni düzenleme uyarınca böyle yorum yapılabilir efendim, ne olmuş yani”lerle normalleştirildiği için, internet sitesi kapatmalar, tahliye olanları cezaevinden çıkartmayıp tekrar tutuklatmalar da mutlaka o kararları verenler ve verdirenler için “gerekiyordur”. Anlayışlı olmak lazım.

Celse zaptında, “tutuklanmasına” ibaresinden sonra itiraz mercii sulh ceza mahkemesi olarak gösterilmiş ve sulh ceza mahkemeleri kaldırılalı 6 (altı) yıl olmuş ama olsun, “gerekiyorsa” tekrar açılır.

Bu düşüncelerimden sonra ilgili Whatsapp grubuma döndüm ve celse zaptına ilişkin fotoğrafın üzerinden 2 gün, 516 yorum geçmesine rağmen, parmağımı hemen o fotoğraf altına iliştirilen “Böyle bir şey olabilir mi? (Kızgın Surat Kızgın Surat Kızgın Surat)” mesajı üzerine getirip sağa çekmek suretiyle bu soruyu yanıtladım: “Gerekiyorsa olur”…

Malum; adli tatil bitti, duruşmalar başladı. Bize Mart ayında söylenen “sıcak hava virüsü öldürüyormuş/azaltıyormuş” haberleri ve daha sonra bir kısım “yakışıklı unvanlı” otorite tarafından ortaya atılan “Eylülde virüs tamamen bitecek” sözleri gerçek olsaydı, Eylül ayında efendi gibi dosyalarımızı, çantamızı, cübbemizi alıp huzur içinde duruşmalarımıza girecektik. Şimdi ise; efendi gibi dosyalarımızı, çantamızı, cübbelerimizi alıp huzursuzluk içinde duruşmalarımıza giriyoruz. İşin sadece İstanbul boyutu da yok; ben de dâhil birçok meslektaşım, İç Anadolu Bölgesi benim, Ege Bölgesi senin, kıyılar CHP’nin, duruşmalara giriyoruz, gireceğiz, girmek zorundayız.

Maskeyle zaten tanınmıyoruz ama, olur da göz göze gelir, bir meslektaşı tanırız diye korkarak ve yere bakarak yürüyoruz adliyelerde. Bir keresinde duruşmaya yetişmeye çalışıyorum, karşı blokta sigara içilen yerden çıkmış, belli ki sigarasını yeni içmiş bir meslektaşım, 100 metre öteden sesleniyor bana. Yani bir futbol sahasında kaleci, diğer kaleciyi orta saha da kalabalıkken takım elbise ve maskeyle görüp “Hüsnü n’aber üstadım ya” diye bağırıyor. “İleride hatırlatırsa ‘duymadım’ derim” diyerek en yakın asansöre biniyorum. İçeride dört kişiyiz, zemin inişe elverişli. Asansörde sosyal mesafe kurallarına hatırlatma yapan ikaz notlarına bakarken, içeriye birden “aleyhine icra takibi başlatılan tipli” üç insan biniyor, “arkadaşlar biliyorsunuz virüs var, müsaade edin de aşağıya inelim” diyorum. İçlerinden biri “ağabey ben atlattım zaten” şeklinde yanıt veriyor. Ben laf yetiştirmeye çalışırken iniyorlar. İçlerinden bir diğeri de sürekli öksürüyor bu arada. Asansöre girerken HES kodlarını belirttiler mi bilmiyorum, ama virüs kaparsam muhtemelen o üç kişiden birinden kapacağım. Neyse ki atlatmış biri.

Asliye ceza mahkemesindeki duruşmama son anda yetişiyorum. Biliyorsunuz asliye ceza mahkemelerinde Eylül ayı itibariyle cumhuriyet savcımız var. Bir süredir olmamasını yadırgıyordum zaten, ancak yargının üç sacayağının virüsün olduğu zamana denk gelmesi talihsizlik olmuş. Ne yapalım, virüs utansın.

Kayda değer hiçbir şey yaşanmayan duruşmamdan çıktıktan sonra dilekçe sunumu için ön bürolara gidiyorum. Hukuk mahkemeleri ön büroları o kadar karışık şekilde düzenlenmiş ki, dilekçeyi sunacağım katta olmama rağmen, ok işaretleri sebebiyle iki kez üst kata çıkıyor, iki kez aşağıya iniyor, bulunduğum katı ilk tuttuğum sayıdan çıkarıyorum. Bu sırada iki insanla çarpışıyorum, bunlardan ikisi de maske takmış; ancak biri koluna, biri çenesine. Virüs kaparsam muhtemelen o iki kişiden birinden kapacağım. Neyse ki avukat girişine Baromuz dezenfektan koymuştu.

Ön bürodan çıktığım sırada meslektaşım arıyor, haftaya gireceğim bir şehir dışı duruşmasının mahkeme başkanının virüs kaptığını öğreniyorum; başkanın virüs kaptıktan bunu öğrenene kadar adliyede kimlerle haşır neşir olduğunu bilmiyorum. Mahkeme başkanı bu; sadece “ben odama çekileyim, dosyamı okuyayım, duruşmaya gireyim” dese günde onlarca kişiye virüs bulaştırma ihtimali var. E bazı hâkimlerin maske takmadıklarını da biliyoruz. “Adalet dağıtan adam virüs mü bulaştırır?” diye düşünüyorlar herhalde. Eğer virüs kaparsam muhtemelen haftaya o mahkemenin herhangi bir personelinden kapacağım. Neyse ki savunma hakkımızı kullanıyoruz.

Whatsapp gruplarımızdan bazı haberler görüyorum: “İstanbul bilmem kaçıncı tüketici mahkemesinde koronavirüs şoku”, “Ankara’da üç icra memuru karantinada”, “İzmir’de şu mahkeme geçici olarak kapandı”, “Bilmem nerede bir cumhuriyet savcısının koronavirüs testi pozitif çıktı”, vesaire vesaire… Esasında trafik durumunu gösteren programlar gibi, adliyede virüslü mahkemeleri gösteren programlar da olsa çok iyi olur. Biz de işimizi ve sağlığımızı ona göre planlarız. Bu düşünce ile adliyeden ofise şahsi aracımla dönüyorum; bir süredir virüsten dolayı toplu taşıma kullanmıyorum, “virüs kapmayayım” diye.

Artık ofisimdeyim. Benimle ısrarla görüşmek isteyen bir müvekkilim var. Kendisiyle görüntülü bir program üzerinden konuşmak istiyorum. “Ben beceremem onu avukat bey, yüz yüze konuşalım” diyor. Ofise geliyor, iki sandalye mesafe bırakıp “maske maskeye” konuşuyoruz. Yüzünde her an hapşıracakmış gibi bir hâl var. O hâl, muradına ermek üzereyken müvekkil maskesini çıkarıyor, hapşırıyor, sonra tekrar takıyor. “Çok yaşayın” diyorum, “sen de gör avukat bey” diyor. Virüs kaparsam muhtemelen o müvekkilden kapacağım. Neyse ki ikinci baroyu daha kuramadılar da, işimizi rahatça yapabiliyoruz.

Sağlıklı günler değerli meslektaşlarım, her nerede virüs kapıyorsak veya kapmak üzereysek…

Ev karantinamın bilmem kaçıncı gününde Avukatlar Günümü kutlayan Sayın Barolar Birliğim, bundan böyle soruşturma dosyalarımıza UYAP’tan ulaşabileceğimizi müjdelemişti. Hem günümün kutlanması hem de soruşturma dosyalarımı UYAP’tan görebilecek olmam ziyadesiyle mutlu etti tabii.

Ev karantinamda yanımda olan UYAP’ımdan ertesi gün soruşturma dosyalarıma bakmak için bilgisayarıma koyuldum. Ertesi gün koyuldum, çünkü 5 Nisan pazardı ve karantinada da olsak, evden çalışmamın bir mesaisi vardı.

Tabii ev mesaim başlar başlamaz UYAP’ıma yeltenmemin bir nedeni vardı. Yaklaşık beş yıldır devam eden bir soruşturma dosyamda, bir yıla yakındır savcımın takipsizlik vermesini veya dava açmasını bekliyordum. Beş yıldır bir dosyaya bir savcının bakması mümkün mü, bu zannediyorum dördüncü savcımızdı. Ancak araştırılacak edilecek hiçbir şey kalmamıştı dosyada. Bu yeni savcıyla da konuşamıyordum bu hususu, çünkü kendisine adliyede rastlayamıyordum. Adliyeye ne zaman gitsem kâtibi bana, “Avukat Bey, Savcı Bey adliyede, ama odasına hiç gelmedi, gelir herhalde” şeklinde cevaplar veriyordu. Ne zaman sorsam savcım hep adliyedeydi, orada bir sıkıntı yoktu; ancak odasını pek sevmiyordu. Ya meslektaşları ile komşuculuk oynuyordu ve bu komşuculukta sıra hiç kendi odasına gelmiyordu ya da kendisine paralel bir oda bulmuştu, orada çalışıyordu. Neyse, gel zaman git zaman ben savcının yüzünü hiç göremedim. İsmini Google’dan arattım, görsellere bakacaktım. Aşağı yukarı tüm savcılarımızda olduğu gibi, bir başka şehirde görevine başladığına ilişkin eski tarihli bir habere rastladım. Ancak fotoğrafta o kadar savcı vardı ki, bizimki hangisi onu da kestiremiyordum. Sadece fotoğraftaki yüzlerden, “hangisinin yüz ifadesi görevine yeni başlamış gibi” diye tahmin yürütüyordum.

Tabii benim için önemli olan savcımın tipi değil, aylardır incelemediği dosyası. UYAP’tan soruşturma dosyalarını “Ceza” bölümünün altında görmeyince “acaba TBB bizi mi kandırdı” diye düşünürken, soruşturma dosyalarının ayrı bir kısımda “Cbs” ismiyle esrarengiz şeklinde yer aldığını gördüm. Sonrasında adliyesinden ve soruşturma dosyasından yakaladım dosyamı. “Açık” olduğu yazıyordu. “Evrak” kısmına tıkladım, “Cumhuriyet savcısının onayı sonrası evrak görüntülenebilecektir” yazdı. Yanda da “Evrak Gönderme” ile sadece “Avukatın Soruşturma Dosyasını İnceleme Talebi (Portal)” türünü gönderebileceğimiz, yani dosyaya sadece inceleme talebini sunacağımız bir sistem kurulduğunu gördüm. Ben de o gün, yani 6 Nisan gününde kısa bir dilekçe ile dosyayı inceleme isteğimi sundum. Sonra her sabah ev mesaimin başında, bir gelişme olup olmadığına baktım. Savcımın onayına göre dosyaya giren son belgeleri görebilecektim. Gün gün baktım, onayı göremedim. O “gün gün”ler yerini “günaşırı”lara, “günaşırı”lar yerini “haftada iki”ye bıraktı. Sonra unuttum, bakamamaya başladım. Az önce tekrar bakayım dedim, “Cumhuriyet savcısının onayı sonrası evrak görüntülenebilecektir” yazısını yine gördüm. Sayın savcımın tipine olduğu gibi, dosyasına da erişemiyordum.

UYAP’ta “Evrak Gönderme” hâlâ açık, gönderilebilecek dilekçe de inceleme talebinden ibaret. Ancak dilekçe “udf” formatı ile gönderileceği ve bir form gibi düzenlenmediği için istediğim her şeyi yazabiliyorum, “atış serbest” yani. Şimdi ek dilekçe yazma kararı aldım, onay verirseniz aşağıdaki metni sunacağım:

“Sayın Savcım,

Öncelikle kalbiniz kadar temiz bu beyaz udf dosyasını açtırdığınız için tekrar teşekkür ederim. Sizi görme şansım henüz olmadı. Umarım bu melun süreçte sağlığınız ve keyfiniz yerindedir. Şayet değilse, acil şifalar dilerim.

Ben size yaklaşık bir ay önce dosya inceleme talebimi UYAP’tan sunmuştum. Zannediyorum incelemeye pek vaktiniz olmadı. Müsait olduğunuzda onay vermenizi ve bu şekilde dosyaya erişmemi sağlamanızı istirham ederim.

Ancak istirhamım ‘sine qua non’ değildir. Benim için ziyadesiyle önemli olan, dosyanın bir an önce neticeye varmasıdır. Buna müvekkil hakkında dava açılması da dahildir. Zira birkaç yıl önce dava açılsa idi, zannediyorum mahkeme şu zamana kadar beraat kararı da verecek, hatta bu karar istinafla kesinleşecekti.

Karantina sürecinde müvekkilim dosya ile ilgili sorular sormaya devam ettiğinden ve süreç git gide uzadığından, dosyada müspet/menfi bir kanaate varmanızı, kanaate varmanız durumunda bunu takipsizlik/iddianame ile belirtmenizi talep ederim.

Saygılarımla, Hüsnü Niyetli”.